JS-050

Dank meneer Cohen, Dank

Niels Kramer — Wed, 22 Feb 2012 15:13:21 +0000

Nog geen twee jaar geleden stond Job Cohen voor een moeilijke taak. Niet alleen zou hij Wouter Bos opvolgen, maar de PvdA ook naar een klinkende overwinning loodsen bij de verkiezing. Helaas lukte het de PvdA net niet om die overwinning binnen te slepen. Nu zijn we twee jaar verder en verklaard Job Cohen dat hij er onvoldoende in geslaagd is te kunnen bijdragen aan een fatsoenlijke samenleving.

Toch heeft Job Cohen iets nagelaten in Nederland. Ik herinner mij één van de eerste tv-debatten op rtl 4, waar hij tegenover Geert Wilders stond. Waar Wilders eerst keurig het woord kreeg en alle ruimte van Cohen om zijn verhaal te doen, zou dezelfde Wilders dit respect en wederzijds fatsoen niet aan Cohen schenken. Met andere woorden, hij schreeuwde door het verhaal van Cohen heen.

Job Cohen heeft laten zien dat wij op dit moment in een samenleving van schreeuwers wonen. Elkaar niet laten uitpraten, laat staan het naar elkaar luisteren en even rustig nadenken wat deze persoon nu precies heeft gezegd om vervolgens een beargumenteerde mening te geven, zijn orde van de dag. In het politieke debat is het vreemde fenomeen naar binnen geslopen dat wij een opeenstapeling van vragen afvuren zonder te wachten op een redelijk antwoord. Onfatsoenlijk gedrag te tonen door, door het verhaal van een ander heen te schreeuwen. Cohen heeft zich staande gehouden door niet in dat geschreeuw mee te gaan. Hij bleef fatsoenlijk en respectvol. Twee eigenschappen die politici op dit moment te weinig beschikken, en zie waar dat toe leidt in de Tweede-Kamer debatten.

De media kraakten Cohen af op het feit dat hij zijn economische kennis niet paraat had. Het stellen van vragen waar fluctuerende bedragen bij komen kijken is niet een eerlijke vraag. Bovendien hadden de media al snel in de gaten dat dat een zwak punt zou zijn, dus werd daar bewust op ingezet. Terwijl ik zeker weet dat de heer Cohen prima een geschiedkundig, aardrijkskundig of taalkundige vraag had kunnen beantwoorden, hebben de media gekozen voor fluctuerende bedragen. Zeer zwak, onprofessioneel en niet neutraal.

Helaas moeten wij toezien hoe Job Cohen vooral de laatste paar maanden door zijn eigen partijgenoten en fractiegenoten in de steek wordt gelaten. Enkele maanden terug besloot mevrouw Ploumen om bij haar aankondiging van haar vertrek toch nog even een fikse trap tegen Job te geven. In de jaren dat zij als voorzitter van de PvdA alle mogelijkheden heeft gehad om de partij weer swung te geven, verkoos zij liever de schuld in de schoenen van een ander te schuiven.

Nu zijn we een aantal maanden verder en de verbazing stijgt meer en meer. Fractiegenoten uit de Tweede-Kamer hebben de handdoek in de ring gegooid en willens en wetens berichten laten lekken over hun gedachten rondom Job Cohen. De Partij die zou moeten staan eerlijkheid, respect en elkaar ondersteunen om er bovenop te komen, blijkt via deze mensen helaas niet de werkelijkheid. Schandalig hoe er in de top van de politiek op onvolwassen en onprofessionele wijze met en naar elkaar wordt gehandeld.

Bij de persconferentie sprak Job Cohen over zijn inzet, waarbij hij zeer betreurd dat hij er onvoldoende in is geslaagd om en fatsoenlijke samenleving te realiseren.

Welnu meneer Cohen, u heeft laten zien dat rechts Den Haag onfatsoenlijk en respectloos te werk gaat. Dat u wél een oprechte interesse toont in de mens en haar verhalen. Dat u met stijl een goed gefungeerd verhaal weet over te brengen, zonder te schofferen maar wel precies de juiste toon weet te raken.

De Jonge Socialisten zullen graag, door uw inspiratie, op het gebied van fatsoen en respect voor de medemens deze strijd voortzetten. Wij willen u danken voor de twee jaren waarin u als partijleider heeft geopereerd. Het respect en fatsoen dat u met zich mee bracht.

Luister niet teveel naar wie wat vindt, u kunt met opgeheven hoofd terug kijken, want u had stijl!

Bestuur Jonge Socialisten afdeling Groningen

Wat wil Frans Timmermans?

Elmar Smid — Sun, 19 Feb 2012 14:16:37 +0000

Als onderdeel van een collegereeks langs verschillende universiteiten kwam Frans Timmermans, Tweede Kamerlid voor de PvdA met de portefeuille Buitenland, afgelopen maandag spreken in Groningen. De avond, die georganiseerd was door studievereniging Clio, stond in het teken van de mensenrechten. De dag erop lekte op miraculeuze wijze zijn e-mail met kritiek op de partijlijn uit. Wat voor man is Frans Timmermans, waar staat hij en wat zijn zijn bedoelingen?

In de bovenzaal van Huis De Beurs hadden meer dan honderd geïnteresseerden zich verzameld om te luisteren naar de lezing. Frans begon zijn verhaal met een korte inleiding over de geschiedenis en de onderliggende uitgangspunten van de mensenrechten. Vanwege het internationale publiek deed hij dit in het Engels, perfect Engels. Iedereen in de zaal wist het: Hier spreekt een intellectueel.
Frans Timmermans, die geen kans onbenut laat om te zeggen dat hij de kleinzoon van een mijnwerker is, behoort tot de professoren binnen onze brede volkspartij. De PvdA is namelijk altijd een brede volkspartij geweest, waar zowel de metaalarbeider als de hoogleraar lid van is. Dat was bij de oprichting van de SDAP al zo, waar er soms tegenstellingen waren tussen ‘den heeren en den arbeiders’, en dat geldt nu nog. Het gaat er om samen uit die schijnbare tegenstelling te komen.

In de uitgelekte e-mail van Timmermans waarschuwt hij ons om vooral de middenklasse niet te vergeten. We moeten geen behoudende SP-light worden en enkel de verworven rechten van de onderklasse conserveren, stelt hij. En niet alles aan de neoliberale periode van de PvdA in de jaren negentig zou slecht zijn geweest.

Eind jaren tachtig was de PvdA namelijk ook bezig met herbezinnen. Destijds moesten we een reactie vinden op het falen van het Keynesianisme. De oplossing, zo dacht men toen, was de Derde Weg: deregulering, privatisering en individualisering moesten vooral niet gehinderd worden door onze ideologische veren, mits we die drie -eringen maar met een sociaal sausje konden overgieten. Dan zou het wel goed komen. En toegegeven, we mogen trots zijn op het homohuwelijk, het terugdringen van de wachtlijsten in de zorg en de abortus- en euthanasiewetgeving. Daarnaast is de inkomensongelijkheid slechts lichtelijk gestegen onder Paars.

Tegenwoordig zijn wij sociaal-democraten wederom aan het herbezinnen. Hebben we de ideologische veren niet te rigoureus afgeschud? Komt de opkomst van de SP niet door de nalatigheid van de PvdA? En betekent ‘links’ per definitie ‘conservatief’? Al onder Wouter Bos werd met zijn Joop den Uyl-lezing voorzichtig afstand genomen van de neoliberale koers van de toenmalige PvdA. Een koersbijstelling die bevestigd werd door de Kerdijk-lezing van Job Cohen.
Door privatiseringen onder Paars zouden bepaalde overheidstaken efficiënter door de markt uitgevoerd zijn. Vaak is het nog maar de vraag of efficiënter ook ‘van betere kwaliteit’ betekent. In de Thuiszorg, bij de verzelfstandiging van het onderwijs en het openbaar vervoer was dit zeker niet het geval. Terwijl mensen de overheid hier nog wel verantwoordelijk voor houden. Door de individualisering werd er meer nadruk gelegd op de zelfredzaamheid van mensen, wat zolang het economisch goed gaat nog aardig kan lukken. Nu het economisch minder gaat komen veel mensen echter in de problemen.

In de lezing geeft Timmermans aan dat er een verbond moet komen tussen ouderen en jongeren. In de inmiddels befaamde e-mail zegt hij dat nogmaals. Ons lijkt dat wat karig. Wij willen niet slechts de jongeren activeren en de oudere generaties betrekken, maar volgens ons mag iedereen zijn steentje bijdragen en de handen uit de mouwen steken.
De kritiek van Timmermans dat een linksere koers gelijk zou staan aan een conservatievere SP-light koers is niet terecht. Als wij als PvdA de samenleving vooruit willen helpen, dan moeten wij aan de ene kant zoveel mogelijk vrije en individuele ruimte laten voor de mensen die niets te vrezen hebben van de globalisering en de individualisering, laat zeggen de sociaal-liberalen onder ons. Aan de andere kant mag je van die mensen verwachten, aangezien ze de sterke schouders hebben om dat te kunnen dragen, om ook verantwoordelijkheid te nemen voor de mensen die minder sterk in hun schoenen staan. Vervolgens mag je van die laatste groep alle inspanningen verwachten om daadwerkelijk vooruit te komen. Dit bovenstaande, het samenwerken tussen alle lagen van de bevolking, en het liefst in onze brede volkspartij, hebben we in de neoliberale periode te veel laten verstoffen.
We weten dat dat anders kan, zo blijkt ook uit peilingen onder PvdA-stemmers. Oeroude sociaal-democratische waarden als verheffing, gelijkheid en solidariteit zijn nog steeds van toepassing en zorgen nog steeds voor vooruitgang. Zorg voor een goed vangnet wanneer dat nodig is, investeer in nieuwe duurzame banen, verbeter ons onderwijs. Geef mensen zekerheid, zodat ze een solide uitgangspositie hebben om verder te komen.

Voor die linkse koers, om samen iedereen vooruit te helpen, staan Job Cohen en Hans Spekman. Laten we onszelf dus vooral niet voorhouden dat links conservatief zou zijn. Links is in de geschiedenis van de sociaal-democratie altijd progressief geweest.
Misschien moet dat kwartje bij Timmermans en de zijnen nog even vallen. Wij hopen dat hij in het vervolg ook op de Linkse Vernieuwing Congressen komt discussiëren over onze koers, dan hoeft hij namelijk geen e-mails te laten verschijnen waar de media vervolgens overheen valt om de partij af te branden. Dan kunnen we elkaar recht in de ogen aankijken en hoeft Frans niet alsnog te solliciteren naar een derde baantje.

Jonge Socialisten: “Politiek geblunder moet stoppen”

Lester von Meijenfeldt — Thu, 16 Feb 2012 16:27:22 +0000

Altijd heerst er een zekere spanning tussen de Stad en de Ommelanden. Deze spanning vertaalt zich ook in de politiek. Het stadsbestuur en het provinciebestuur hebben soms verschillende belangen of gezichtspunten, maar over het algemeen komen zij er goed samen uit. De afgelopen periode lijken de stad en provincie niet meer fatsoenlijk tot gezamenlijke oplossingen te kunnen komen op dossiers waarin zij verschillende belangen hebben. Opkomen voor het belang van de inwoners lijkt van minder belang te zijn dan politieke ego’s en politiek onbenul. Eerst waren het Forum en de Enexis-aandelen aan de beurt, nu gaat het conflict over het Groninger Museum. De Jonge Socialisten vinden dat aan deze wanvertoning onmiddellijk een eind moet komen.

De soap rondom het Groninger Museum begon afgelopen vrijdag. De gemeente en provincie moesten in actie komen om een faillissement te voorkomen. Via de media worden beschuldigingen over-en-weer geuit en de verantwoordelijke bestuurders, D66-gedeputeerde Piet de Vey Mestdagh en D66-wethouder Ton Schroor, gaan rollebollend over straat om een reddingsplan voor het museum te bedenken. “Dit getuigt van politiek onvermogen en is slecht voor de geloofwaardigheid van de politiek”, aldus Jonge Socialisten-voorzitter Erwin Krol.

Wethouder Schroor vond dat de provincie te laat handelde en verweet de provincie niet voldoende de urgentie te voelen. Een typisch geval van ‘de pot die de ketel verwijt zwart te zien’, waarbij Schroor zijn eigen fouten probeerde te verhullen door met de vinger te wijzen naar de provincie. Wethouder Schroor was namelijk veel te laat op de hoogte van de misstanden bij het museum en daardoor werd de provincie ook laat geïnformeerd.

Op zijn beurt vond gedeputeerde De Vey Mestdagh dat de stad onzorgvuldig had gehandeld. Bovendien zou de financiële bijdrage van de stad nog steeds onvoldoende zijn. Volgens De Vey Mestdagh had de stad meer in het belang van het museum moeten handelen en minder in het belang van de gemeente als schuldeiser. Het conflict tussen stad en provincie escaleerde dus verder.

Vanuit verschillende kanten werd daarop de roep groter dat de Commissaris van de Koningin Van den Berg en burgemeester Rehwinkel zouden bemiddelen om de verhoudingen te normaliseren. Maar ook hier werd de toon weer misgeslagen en werd het conflict via de media beslecht. Als zure slagroom op de nu al misselijk makende taart besloot Rehwinkel namelijk een Valentijnstaart aan te bieden aan de Gedeputeerde Staten. Om zijn mediageilheid te bevredigen had hij daarvoor ook de media uitgenodigd. Dit zette terecht kwaad bloed bij de provinciale bestuurders. Dit was de zoveelste politieke fout in dit dossier.

Helaas staat dit gedoe rondom het Groninger Museum niet op zichzelf. Een aantal bestuurders in de stad en provincie, vooral Schroor en Rehwinkel, zijn meer met hun eigen ego en imago bezig dan met het belang van de stad en provincie. Ook PvdA-fractievoorzitter in de Groningse raad Arjan de Rooij vindt dat de ruzie schadelijk is voor heel Noord-Nederland. “Dus ik zou het erg fijn vinden als de bestuurders een beetje professioneler gingen doen”, aldus De Rooij. De Jonge Socialisten vinden dat het politiek geklungel moet stoppen. Deze bestuurders moeten over hun eigen schaduw stappen, anders kunnen ze beter maar gelijk aftreden.

Groningse PvdA en JS zijn solidair met schoonmakers

Elmar Smid — Tue, 14 Feb 2012 10:05:57 +0000

Strijdbaar en energiek verzamelden ze zich op dinsdag 31 januari op de Ossenmarkt, 2500 schoonmakers met hun vakbond. Een fatsoenlijk loon, minder werkdruk en meer respect eisen ze. PvdA en JS Groningen steunen de schoonmakers en liepen mee met hun mars.

Rond elf uur ’s ochtends kwamen zo’n vijftien Groningse JS’ers en PvdA’ers bijeen op Ons Pand aan de Haddingestraat om zich daar in rode jassen te hullen, de vlaggen uit te rollen en de ballonnen met helium op te blazen. Voor de tweede maal binnen een jaar stond er een demonstratie op het programma. Deze keer niet voor het behoud en voor het scheppen van banen voor mensen in de Sociale Werkplaats, maar wel ter ondersteuning van de schoonmakers in dit land.

Van verre waren de schoonmakers al zichtbaar, door hun fluoriserend gele hesjes, en ook zeker hoorbaar. Langzaam aan stroomde het plein vol met schoonmakers uit alle windstreken. Vanuit Amsterdam, Leiden en Zeeland waren ze in alle vroegte naar Groningen afgereisd. Dat laat wel weer zien hoe gemotiveerd ze zijn om verbetering in hun werksituatie te krijgen. Al snel waren wij opgenomen in de massa en verspreidden we de persoonlijke ondersteunende boodschap van Job Cohen en Mariëtte Hamer aan de demonstraten. Deze werd in de meeste gevallen welwillend in ontvangst genomen.

Inmiddels was op het podium het programma begonnen dat FNV Bondgenoten had gepland voor de schoonmakers. De bijeenkomst in Groningen is inmiddels al de vijfde bijeenkomst in het land. De schoonmakers willen, naar eigen zeggen, niet langer onzichtbaar zijn. Ze voelen zich onvoldoende gewaardeerd in hun werk, ze krijgen er steeds minder tijd voor om het te doen, terwijl ze wel grotere oppervlakken moeten schoonmaken, en ze willen dat de eerste twee dagen bij ziekte uitbetaald worden. Volgens ons zijn dat terechte eisen. Om een voorbeeld te geven: Op een Groningse scholengemeenschap wordt er maar twee minuten tijd voor gerekend om een heel klaslokaal schoon te maken. Om dat voor elkaar te boksen moet je wel kunnen vliegen.

Vanuit de politiek komt er bijval voor deze stakers. FNV Bondgenoten had alle politieke partijen uitgenodigd om mee te demonstreren. Drie partijen, GroenLinks, de SP en de PvdA gaven gehoor aan de oproep. Namens ons sprak gemeenteraadslid Carine Bloemhoff de schoonmakers toe. Volgens Bloemhoff hebben de stakers volledig gelijk in hun strijd en ze roept de Groningse schoonmakers op om misstanden op hun werk direct aan haar door te geven. Op die manier kan zij zich er mee bemoeien en er misschien wat aan doen.

Na verschillende toespraken was het dan toch echt tijd om aan de ‘Mars van Respect’ te beginnen. De banieren gingen de lucht in en met behulp van startkabels kwam ook het FNV busje met de muziek in beweging. De gele stoet zette koers naar het kantoor van de Belastingdienst. Onderweg opende burgemeester Rehwinkel het Afvalmuseum in de bibliotheek, een cadeautje van de schoonmakers aan de stad. Langs de kant van de weg verzamelden zich inmiddels studenten, winkeliers en ander publiek, van wie vele duimen de lucht in gingen. PvdA kamerlid Tjeerd van Dekken, gehuld in PvdA sjaal én FC Groningen sjaal, bewoog zich met gemak door de groep en sprak met jan en alleman om zo informatie mee naar Den Haag te kunnen nemen.

Na een lange en koude mars over de Hereweg kwamen we bij de Belastingdienst aan. Het schuimkanon was nodig voordat de werkgever aldaar de schoonmakers meer tijd voor hun werk wilde toezeggen. Dit ene succesje is al behaald, maar de schoonmakers gaan door en wij blijven solidair. Al is het om de pannenkoeken na afloop van de demonstratie, die pandbeheerder Bertus voor ons had klaargemaakt.

No related posts.

Pizzasessie afgelast!

Lester von Meijenfeldt — Tue, 07 Feb 2012 11:52:36 +0000

Voor vrijdag 10 februari stond een pizzasessie met PvdA-Tweede Kamerlid Tanja Jadnanansing gepland, om te praten over de inrichting van ons hoger onderwijs. Helaas kan deze activiteit geen doorgang vinden. Wellicht dat deze activiteit alsnog kan plaatsvinden begin april.

We houden jullie op de hoogte.

Related posts:JS Ledenenquête Teksten die er niet om liegen Obama Twee Maanden aan de Macht

Nieuwe CopyROOD

Bestuur — Sun, 15 Jan 2012 23:14:48 +0000

Terug naar een overheid voor de burgers

Lester von Meijenfeldt — Sun, 15 Jan 2012 11:20:43 +0000

Vrijdag 13 januari vond de gewestelijke nieuwjaarsbijeenkomst plaats in hotel Faber te Hoogezand. De welkomsspeech werd verzorgd door onze Commissaris van de Koningin, Max van den Berg. In zijn voordracht constateerde hij dat Nieuw Rechts vruchtbaar propageert met het optimisme en maakbaarheidsverhaal die sterk doet denken aan datgene wat de PvdA in de jaren zeventig vol pathos predikte. Destijds was de PvdA de vernieuwer, hervormer en degene die geloofde in verandering. De maakbare samenleving duidt op de mate waarin de samenleving door overheidsingrijpen fundamenteel kan worden verbeterd – in het rechte ‘alternatief’ door een sterk teruggetrokken overheid. De moderniseringsrol, gepaard met het klassiek sociaal-democratische maakbaarheidsgedachte, moet de PvdA weer gaan uitstralen. De overheid moet een leidende rol in publieke zaken hebben.

Van den Berg gebruikte in zijn redevoering het voorbeeld van de stakende basisschoolschoonmakers, die eind november in Huis de beurs aanwezig waren bij het WBS Van Waarde-debat over arbeid. De schoonmakers van basisscholen in de stad klaagden over een krankzinnig hoge werkdruk en het gebrek aan respect. De Groningse PvdA-wethouder van sociale zaken, Elly Pastoor, had begrip voor hun strijd, maar wees erop dat zij weinig voor het kon betekenen – dat heeft haar er trouwens niet van weerhouder om samen met de schoonmakers de barricade op te gaan. Probleem van de wethouder is dat het Gronings basisonderwijs begin 2010 is verzelfstandigd. Tot dan toe vormde de gemeente het schoolbestuur en was zij verantwoordelijk voor het lokale onderwijsbeleid. De nieuwe bestuursstructuur draagt de bestuurlijke verantwoordelijkheid voor het openbaar onderwijs over aan het zelfstandige Openbaar Onderwijs Groep Groningen (O2G2). Er is dus geen rol meer weggelegd voor de gemeente in de aanbestedingen van de openbare basisscholen.

De verzelfstandiging van het basisonderwijs is een nawee van het neoliberale denken waarmee de PvdA in de jaren negentig te ver is meegegaan. Stellig werd beweerd dat privatisering ten gunste zou komen van iedereen; producenten en consument, werkgever en werknemer. Na veel verzet komt er dan nu eindelijk een parlementaire enquête in de Eerste Kamer – een staatsrechtelijk novum – naar de gevolgen van de privatisering van voormalige overheidsdiensten in Nederland. Ik voorspel een somber rapport, welke titel ‘de puinhopen van de privatisering’ niet zo misstaan. Denk alleen al aan de liberalisering van de thuiszorg, het loodswezen en de taxiwereld.

Terug naar O2G2. De misstanden stapelden zich sinds de verzelfstandiging in rap tempo op. Zoals altijd wordt dan het handje opgehouden bij de overheid. Momenteel loopt er een onderzoek naar de misstanden met betrekking tot de penibele staat van het eigen vermogen. Daarnaast deed zich de problematiek voor dat O2G2 zich niet zou houden aan de cao. PvdA Tweede Kamerleden Tjeerd van Dekken en Hans Spekman hebben zich met Kamervragen gewend tot Henk Kamp, minister van Sociale Zaken. Zoals een goed VVD’er betaamt trekt hij zijn handen van de zaak en geeft te kennen dat dit een zaak is van private partijen. Gevolg is dat niemand kan worden aangesproken op zijn wangedrag en corrigerende invloed van buitenaf onmogelijk is. Hier moeten wij als PvdA stelling tegen nemen. Net als aan het einde van de twintigste eeuw, toen wij opkwamen voor de erbarmelijke omstandigheden in de fabrieken. Blijkbaar is het voor bepaalde private ondernemingen onmogelijk om op een degelijke manier om te gaan met werknemers. In dit geval moet de overheid opkomen voor de miskende werknemers.

In de jaren zestig en zeventig hebben wij flinke stappen gezet in de richting van de participatiedemocratie. Burgers kregen invloed in hun werkomgeving door de instelling van ondernemingsraden en studenten kregen invloed op hun onderwijsinstelling door zitting te kunnen nemen in de universiteitsraad. De stem van de burgers, de belanghebbende werd gehoord aan de top. In de jaren tachtig en negentig is dit veranderd. Door de privatisering is het belang verschoven naar de aandeelhouders, welke gelijk staat aan dat van het snelle geld. De mensen waarom het draait staan buitenspel. Het eigenbelang prevaleert boven het algemeen belang.

We moeten terug naar een overheid voor de burgers; een daadkrachtige overheid die opkomt tegen de ernstige misstanden in de samenleving. De overheid moet weer voor ons zorgen en voor ons opkomen. Niet een overheid die zegt “zoek het allemaal lekker zelf uit”. Het bestuur van openbare basisonderwijs in de gemeente Groningen moet weer terug naar waar zij thuis hoort, de gemeente. De gemeente is gelukkig niet ontvankelijk voor de tucht van de markt en heeft een luisterend oor naar de opvattingen van leraren, ouders, scholieren en schoonmakers. Voorop staat de kwaliteit van het onderwijs. Daarbij doel ik niet op hogere CITO-scores. Ik doel op een prettige leeromgeving, schone lokalen, ruimte voor de scholieren om zich te ontplooien en vooral om zich te vermaken. Leren moet per slot van rekening leuk zijn, toch?

De PvdA moet terug naar de kern van de sociaal-democratie. Zij moet weer vurig gaan geloven in de maakbaarheid van de samenleving.

Misselijk makende bezuinigingen op het passend onderwijs

Elmar Smid — Wed, 21 Dec 2011 22:04:56 +0000

Het basisonderwijs en het voortgezet onderwijs komen de komende jaren in de verdrukking. Dat vertelde de rayonbestuurder van de Algemene Onderwijsbond, mevrouw Stolk, ons vorige week bij activiteit na de algemene ledenvergadering. Er wordt namelijk 300 miljoen euro bezuinigd op het passend onderwijs.

In 2013 moeten van het huidige kabinet zoveel mogelijk kinderen met een ‘rugzakje’ les krijgen op het reguliere onderwijs. Kinderen met een rugzakje kunnen bijvoorbeeld een gedragsstoornis of een handicap hebben. Veel van de kinderen met lichte beperkingen zijn de afgelopen jaren al gewoon naar het reguliere onderwijs gegaan, maar volgens minister Van Bijsterveldt is dat niet goed genoeg. Zij verdedigt haar beleid door te zeggen dat er nog te veel kinderen zijn waar te gemakkelijk stempeltjes van ziektes of beperkingen op geplakt worden. Van die leerlingen, die nu op speciaal onderwijs zitten, kunnen er meer naar de reguliere scholen. Tot zover lijken we de redenatie van de minister nog enigszins te kunnen volgen.

Doch, wanneer we dan gaan kijken waar de klappen van die 300 miljoen euro aan bezuinigingen vallen, dan vallen we van de ene verbazing in de andere. Allereerst wil ze 3 miljoen besparen op de Steunpunten Autisme. Dit zijn bureaus die voorlichting geven aan scholen over hoe ze om moeten gaan met autisme. Erg handig, lijkt me, wanneer je als docent te maken krijgt met meer autisten in je klas.

Dan wil Van Bijsterveldt ongeveer 82 miljoen beknibbelen op ambulante begeleiders. Dat zijn de mensen die de leerlingen met een rugzakje en hun docenten ondersteunen, door te adviseren over lespakketten, in de gaten te houden hoe het kind het doet, of door het kind te steunen bij diens verlies door zijn handicap. Bijna 60 procent van deze specialisten zijn nutteloos en kunnen best weg, stelt de minister.

Vervolgens lijkt het de minister een goed plan om niet alleen meer leerlingen met een handicap of een gedragsstoornis, waar docenten meer van hun kostbare aandacht aan moeten besteden, in gewone klassen te stoppen, maar om daar boven op ook nog de klassen te vergrootten. Dit gaat ten koste van het kind met het rugzakje, maar ook ten koste van de normale leerling. Gelukkig bespaart Van Bijsterveldt wel haar 85 miljoen.

Ten slotte de meest schandelijke en misselijkmakende maatregel van allemaal. Volgens de minister was de bezuinigingen gericht op kinderen die te snel een stempeltje kregen. Hoe ze het dan in haar hoofd krijgt om afgerond 7 miljoen te korten op de kinderen met de zware indicaties, kinderen met een IQ van onder de 55 of kinderen die een handicap hebben en een IQ tussen de 55 of 70, is mij een raadsel.

Tot dusver hebben we het alleen over euro’s gehad, een middel waarmee je ijskoud kunt rekenen. Het uitsparen van deze euro’s betekent ook dat er in onderwijsland 6000 banen verdwijnen, waarvan 200 in Groningen. Het betekent dat de werksfeer voor de overgebleven docenten zeker niet zal verbeteren. En het betekent zeker dat de kwaliteit van het onderwijs zal verslechteren.

Paradoxaal genoeg kan de minister wel geld uittrekken voor een bonus voor “goede docenten”, wat die ook zouden mogen zijn. Maarliefst 250 miljoen! Zowel de Algemene Onderwijsbond, als de werkgeversvereniging, zien niets in dit plan. Koppig dramt de minister van het CDA dit door, schoffeert ze het maatschappelijke midden en negeert ze haar sociale partners. Marja van Bijsterveldt gaat helemaal op in de liberale gedachte van haar kabinetsgenoten dat je mensen alleen kunt motiveren met prijsprikkels (want bonussen werkten bij de banken toch ook zo goed?!). De gedachte dat deze docenten veel meer voldoening krijgen wanneer ze hun leerlingen goed op kunnen leiden komt niet in haar op. Wanneer je dit idiote bonussenplan zou schrappen, zou er dus nog maar 50 miljoen bezuinigd moeten worden. Misschien moet iemand de minister nog eens leren rekenen.

Natuurlijk laten we dit niet gebeuren en daarom wordt er op donderdag 26 januari in Utrecht gestaakt door de Algemene Onderwijsbond en de docenten. Vanuit Groningen zal er ook een JS delegatie aanwezig zijn. Heb jij ook genoeg van het kortzichtige bezuinigen van dit rechtse kabinet? Kom dan met ons mee! Meld je aan door een mailtje te sturen naar secretaris@jsgroningen.nl.

Armoede, dat kennen wij niet!

Kees geeft er een Twist aan.

Huub Kappert — Tue, 20 Dec 2011 16:41:44 +0000

Bizarre soap rond Groninger museum directeur.

Maandag bereikte ons het heugelijke nieuws dat Kees van Twist, directeur van het Groninger museum ontslag had genomen. Heugelijk omdat het de laatste jaren een financieel drama is bij het museum. Zo was er bijvoorbeeld ‘tegeltjes-gate’ waarbij de gemeenteraad genaaid werd met nieuwe tegeltjes voor de buitenkant van het museum die tonnen met euro’s bleken te kosten. En natuurlijk ‘Ibiza-gate’ waarbij Van Twist vanuit zijn vakantiehuis op Ibiza belde naar het Dagblad van het Noorden om een rentevrije lening van 1 miljoen euro te vragen omdat er een acuut liquiditeitsprobleem was.

Al met al is het tekort nu minimaal 6 ton, maar zeer waarschijnlijk een meervoud daarvan. Maandag in de middag bleek ineens dat Van Twist zelf zijn ontslag ontkende. Nu moet het niet veel gekker worden zult u denken. Eerst maak je er een teringzooi van, dan schoffeer je iedereen door vanaf je vakantiehuis een rentevrije lening aan te vragen en dan ga je van je ontslag ook nog een soap maken. Van Twist is kennelijk niet van plan om zich zonder slag of stoot van zijn troon in zijn ivoren toren te laten knikkeren. Onderhand moet het ook voor de gemeente Groningen wel duidelijk zijn dat Van Twist meer kwaad dan goed doet voor het museum.

Hoewel het Van Twist was die het Groninger museum heeft groot gebracht, hij kwam met controversiële tentoonstellingen waardoor het museum echt ging leven, had hij altijd een financiële wederhelft die de pegels correct beheerde. Toen deze wederhelft in 2009 vertrok naar museum Boijmans van Beuningen dacht men dat Van Twist het prima alleen kon. Niets bleek echter minder waar. Het museum stortte financieel in, waarbij de belastingbetaler ervoor op mag draven. Nu gaat Van Twist ook nog moeilijk lopen doen over zijn ontslag, terwijl iedereen weet dat dat slechts een kwestie van tijd is. De rekening is al veel te ver opgelopen, onder Van Twist zal dat tij niet meer keren. De vraag rijst of Van Twist überhaupt wel een hart voor het museum heeft, of dat hij er alleen voor zichzelf zit? Het laatste lijkt steeds meer het geval.

No related posts.

Groningse Jonge Socialisten steunen Boekhoudt

Lester von Meijenfeldt — Tue, 29 Nov 2011 21:51:01 +0000

“Als besturen belangrijker is dan politiek, dan kunnen we gewoon Temopteam bellen,” aldus Piet Boekhoudt. De Groningse Jonge Socialisten zijn het daar mee eens.

Nadat Lilianne Ploumen aankondigde op te zullen stappen, om vervolgens haar nest nog even te bevuilen, is de strijd om het voorzitterschap in de PvdA losgebarsten.Uit drie kandidaten kunnen de PvdA leden kiezen: Tweede Kamerlid Hans Spekman, René Kronenberg en Piet Boekhoudt, voorzitter van de afdeling Groningen.

Op het landelijk congres van de Jonge Socialisten steunde 70 procent Hans Spekman. Laten we wel wezen. Hans Spekman is een supergoed Kamerlid. Hij heeft hart voor de zaak en voor de mensen. Wij zien graag dat Hans daar zo door gaat.

Niemand stemde op Kronenberg. Uit de discussies blijkt dat hij de kleurloze neoliberale lijn van Wim Kok voort wil zetten. Laten we aan hem geen woorden meer vuil maken.

Dan Piet Boekhoudt, de man die de sociaal democratische idealen weer nieuw leven in durft te blazen. Als Groningse afdeling van de Jonge Socialisten kiezen wij partij voor hem. Omdat we hem kennen en weten wat hij kan, maar nog belangrijker, omdat we weten waar hij voor staat. Piet, als een van de aanzwengelaars van de Linkse Vernieuwing, wil de partij van onderop hervormen.

Piet weet de verbinding met jongeren weer te maken en streeft naar een betere regionale verdeling op de kieslijsten. Daarnaast weet Piet dat zijn bondgenoten niet te vinden zijn bij de VVD, maar juist bij GroenLinks en de SP.

Met Boekhoudt in het bestuur, en met Spekman in de Kamer, gaat de PvdA weer rooskleurige tijden tegemoet.