De Franse president Nicolas Sarkozy is impopulairder dan ooit en dat ziet de socialistische oppositie ook. De Parti Socialiste (PS) hoopt dan ook in 2012 eindelijk na 17 jaar weer de presidentsverkiezingen te winnen. Het grote probleem is echter, ze hebben geen duidelijke leider die kandidaat voor die post kan worden. Wel zijn er allerlei bobo’s ( les éléphants genoemd) die hun zegje willen doen en elkaar het licht in de ogen niet gunnen. Dit maakt het kiezen van een goeie kandidaat extra lastig, in 2007 heeft deze verdeeldheid de PS ook de winst gekost. Lees verder →
|
||||
|
Het is zo ver, de wollen trui kan weer uit de kast, de cv weer een standje hoger en de chocomel kan weer met slagroom overgoten worden voor de open haard. Het is wintertijd. Een erfstuk uit 1977, toen de oliecrisis hoogtijdagen vierde werd de zomertijd wederom ingevoerd. Een maatregel om het energieverbruik te drukken in de zomermaanden. Het idee erachter is dat de zon in de zomer zo vroeg opkomt dat men er niet van kan genieten, het uur kan dan beter in de avond benut worden, waardoor dus energiebesparing zou optreden omdat er dan minder licht geproduceerd hoeft te worden. Waarom de wintertijd de standaard is gebleven is mij echter een raadsel. Nu ook uit Engels onderzoek is gebleken dat de zomertijd gezondheidsvoordelen zou opleveren lijkt het een mooi idee om de zomertijd de standaard te maken. Deze week hebben de ministers van Buitenlandse Zaken van de Europese Unie besloten de Europese Commissie om advies te vragen over een mogelijke toetreding van Servië tot de EU. Dit is de eerste stap in het een lang toetredingsproces. Nederland heeft lang geprobeerd dit tegen te houden omdat het van Servië eist dat het eerst volledig meewerkt met het Joegoslavië Tribunaal, lees voormalig legerleider Radko Mladić uitlevert aan het Tribunaal. De overige 26 lidstaten vonden dat Nederland veel te streng was tegen Servië, zodoende stond Maxime Verhagen het afgelopen jaar geïsoleerd in deze discussie. De nieuwe minister van Buitenlandse Zaken Uri Rosenthal (VVD) kon dan ook weinig meer dan accepteren dat de EU deze stap zet richting Servië. Het is hem wel gelukt om vast te laten leggen dat voordat er verdere stappen worden ondernomen in het toetredingsproces, er alsnog moet worden voldaan aan de Nederlandse eis. Deze worst is Nederland al eerder voorgehouden, maar zolang hij niet op is kun je hem natuurlijk voorhouden. Afgelopen zaterdag werd bekend wie de nieuwe leider zou worden van de Britse PvdA. Na de verloren verkiezingen in mei was Gordon Brown opgestapt en melden zich 5 kandidaten zich om hem op te volgen. Drie kandidaten waren bij voorbaat kansloos. De strijd zou gaan tussen David (oud minister van Buitenlandse Zaken) en Ed (oud minister van Energie) Miliband. David de oudste van de twee was de favoriet en leek de strijd ook te gaan winnen. Maar hoe langer de campagne duurde hoe meer zijn broer Ed hem op de hielen kwam zitten. Nu was het voorspellen van de uitslag niet gemakkelijk, aangezien ze bij Labour net als bij de voorzittersverkiezingen van de PvdA het “Alternative vote” systeem gebruiken waarbij de stemmers de kandidaten in volgorde van gewenstheid moeten opschrijven. Hierdoor hoeft de kandidaat die bij de meeste mensen de eerste voorkeur heeft niet perse te winnen. In België gingen ze twee dagen na ons naar de stembus om een nieuwe Kamer en Senaat te kiezen. Maar ook bij onze buren hebben deze verkiezingen nog niet geleid tot een nieuwe regering. Nu is dit in België een nog veel moeilijker proces dan in Nederland. Ten eerste al omdat er in geen Belgische partijen meer bestaan, dit houdt in dat er eigenlijk twee verkiezingen zijn gehouden een in Vlaanderen en een in Wallonië. Vervolgens moet er een regering gevormd worden met partijen van beide kanten van de taalgrens. Het probleem in België is echter dat totaal verschillende partijen hebben gewonnen. In Vlaanderen heeft de nationalistische N-VA van Bart de Wever een enorme verkiezingsoverwinning gehaald vooral ten koste van de christen-democratische CD&V (die ook net als het CDA op een historisch dieptepunt is gekomen). In Wallonië heeft de socialistische PS van Elio di Rupo enorm gewonnen. De vraag is nu dan ook hoe kun je de PS die een sterke federale overheid wil en bovendien linkse oplossingen heeft voor de crisis, laten samenwerken met de N-VA die het liefst een onafhankelijk Vlaanderen wil en op economisch vlak een rechtser beleid wil voeren? Hierover buigen maar liefst 7 partijen zich aan de formatie tafel van preformateur (een voor de gelegenheid uitgevonden woord) Elio di Rupo. Vorig jaar waren de Duitsers na de verkiezingen nog zo blij dat er duidelijke uitslag was. Ze hadden namelijk genoeg van de ´ Große Koalition` tussen CDU (Duitse CDA) en SPD (Duitse PvdA), nu kon er een centrum-rechtse coalitie gemaakt worden tussen CDU en FDP (Duitse VVD). Deze twee partijen hadden voor de verkiezingen ook al de wens uitgesproken om met elkaar te gaan regeren. De FDP boekte grote winst doordat zij de burgers belastingverlichting in het vooruitzicht stelden. Dat klinkt natuurlijk prachtig in tijden van een economische dip. Binnen 4 weken was er een nieuwe regering er kon eigenlijk niets meer mis gaan. In de Portugese stad Fatima verkondigde paus Benedictus XVI dat abortus en het homohuwelijk 2 van de meest gevaarlijke dreigingen zijn in de wereld, goed punt wat meneer Ratzinger hier inbrengt. Je kunt je inderdaad afvragen of abortus en het homohuwelijk niet beter verboden kunnen worden, de euro zal weer omhoog schieten, de economie weer floreren, om nog maar te zwijgen over de voordelen van de CO2-reductie die deze ingrepen met zich meebrengen. Het geeft kortom weer eens blijk van de hypocrisie van de Rooms-Katholieke kerk. Wanneer je denkt dat abortus en het homohuwelijk een van de grootste dreigingen in de wereld zijn ben je volgens mij al behoorlijk wereldvreemd, maar als je dat als voorbeeldfiguur publiekelijk gaat verkondigen ben je wel helemaal van de spreekwoordelijke pot gerukt. Afgelopen zondag zijn er verkiezingen gehouden in Duitsland. De inzet van Bondskanselier Merkel (CDU, het Duitse CDA) was een regeringscoalitie met de liberale FDP, want na vier jaar “Große Koalition”, had ze genoeg van regeren met de SPD. Maar het was de vraag of de Duitse kiezer wel zin had in een centrum-rechtse regering in tijden van economische crisis. In de peilingen leek deze coalitie van CDU/CSU en FDP niet te beschikken over een ruime meerderheid.
 Tweet dit! |
|
|||
|
Copyright © 2012 JS-050 - Alle rechten voorbehouden |
||||
Loading ...
